Do budowy mostu użyto materiałów stosowanych powszechnie w przemyśle kosmicznym, lotniczym, samochodowym i sportowym (np. bolid Formuły 1). Materiał użyty do budowy belek mostu to kompozyt włóknisty o osnowie polimerowej nazywany zwykle kompozytem frp (ang. fibre-reinforced polimer). Poprzez otoczenie żywicą zbrojenia w postaci włókien szklanych i węglowych powstaje materiał o nowych parametrach, niebędących bezpośrednią wypadkową właściwości składników go budujących.


Zalety: trwałość i szybki montaż


Cechą kompozytu frp, która szczególnie przyciągnęła uwagę inżynierów mostowców, jest większa trwałość w porównaniu z materiałami tradycyjnie wykorzystywanymi w budownictwie. Kompozyt frp nie koroduje jak stal ani nie podlega erozji jak beton. Ponadto jego niska gęstość i duża wytrzymałość pozwalają na prefabrykację dużych elementów konstrukcyjnych, których montaż jest szybki i możliwy przy wykorzystaniu sprzętu o mniejszej nośności niż w przypadku tradycyjnych prefabrykatów.


Most wybudowano jako część projektu badawczego Com-bridge. Za jego realizację odpowiedzialne było konsorcjum pod kierownictwem Mostostalu Warszawa SA wraz z udziałem firmy Promost Consulting z Rzeszowa, Politechniki Rzeszowskiej oraz Politechniki Warszawskiej. Budowa przeprawy współfinansowana była ze środków programu "Demonstrator+" realizowanego przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju.

 

 

Unikatowe rozwiązanie na skalę światową


Obecnie na świecie istnieje zaledwie kilka mostów o podobnej konstrukcji (np. dwa w Australii, dwa w Hiszpanii i jeden w USA). W Polsce jest to pierwszy obiekt wybudowany w takiej technologii. Most w Błażowej jest również rekordową konstrukcją pod względem rozpiętości teoretycznej przęsła kompozytowego, która wynosi 21,0 m. Płytę pomostową wykonano z betonu lekkiego zbrojonego prętami frp, co również jest unikalnym rozwiązaniem.