Edith Piaf, uważana za największą francuską pieśniarkę XX wieku. Jej tragiczne życie, przerwane przedwcześnie ciężką chorobą, rozliczne romanse i niezwykła kariera sprawiły, że filigranowa Paryżanka już za życia stała się legendą.

 

Drobna, niepozorna brunetka

 

Piaf była przykładem oszałamiającej kariery - z nędzy, z ulicy, z nizin społecznych ta prosta dziewczyna wkroczyła na szczyty sławy - na ówczesne salony i największe sceny Paryża, w tym słynnej Olympii. Jej smutny los wpisywał się w charakterystyczną kreację sceniczną- z jednej strony ascetyczną, a z drugiej - dramatyczną i ekspresyjną.

 

Kiedy wchodziła na scenę, ta drobna, niepozorna brunetka, ubrana w czarną sukienkę sama stawała się wielkim spektaklem. Na ciemnej scenie uwagę przyciągały jedynie odsłonięte dłonie i powykrzywiane artretyzmem palce oraz niezbyt urodziwa twarz - pełna bólu, cierpienia i tęsknoty za wieczną miłością. Publiczność uwielbiała Piaf za jej autentyczność i emocje, ale przede wszystkim za niebanalny, nieco chropawy drżący głos. Jeszcze za życia, za sprawą swej niebywałej scenicznej charyzmy stała się jedną z ikon światowej muzyki.

 

"Hymn do miłości" po śmierci ukochanego

 

Zarzucano jej brak ogłady, skłonność do nałogów i rozliczne romanse, ona jednak pozostawała sobą. Kiedy w katastrofie samolotowej zginęła największa miłość jej życia, francuski mistrz boksu wagi średniej Marcel Cerdan, nie odwołała występu; zaledwie kilka godzin po jego śmierci wyszła na estradę i zaśpiewała w nowojorskim klubie Wersal słynny "Hymn do miłości" ("L'Hymne a l'amour").

 

We Francji setna rocznica urodzin Piaf stała się okazją do przypomnienia raz jeszcze historii pieśniarki - obfitującej w triumfy i dramaty. W Paryżu na jej cześć od kwietnia organizowane są spektakle, koncerty, wystawy i konferencje. Na jej okrągłe urodziny od dawna szykują się placówki kulturalne, media i liczne dzielnice miasta.

 

Francuska Biblioteka Narodowa 14 kwietnia otworzyła wystawę poświęconą gwieździe, przedstawiając świat Piaf zrekonstruowany za pomocą obrazów, słów i dźwięków. Na ekspozycję składają się fotografie, płyty, plakaty, listy, nagrania telewizyjne, a także słynne czarne sukienki artystki.

 

PAP